Het kado van mijn moeder

Een vlucht ganzen bij zonsondergang

“Moon and sun were connected with record-keeping and genealogy for they, from the very beginning, have witnessed the entire flow of human history. Ancestor reverence was seen as very important and genealogy as a sacred task” From: The Thread of Time

Honderdvijf jaar geleden is mijn moeder geboren, wat een verrijking voor de wereld was dat. Nee, ik ga haar niet beschrijven. Naast alles wat ik over haar zou vertellen zou nog zoveel onbenoemd blijven. Daarmee zou ik haar ernstig te kort doen.

Het was in de negentigerjaren van de vorige eeuw dat mijn moeder ons, mijn zus en mij en ook mijn vader en haar zelf een papieren document gaf waarop onze stamboom stond geschreven, de Hekman stamboom wel te verstaan, dus de familie en voorouders van mijn vader. Tevens kregen wij het bijbehorend familiewapen. Mijn moeder vond het belangrijk dat we wisten wie onze voorouders waren, met wie wij een familie vormen.

Van haar eigen familie was destijds maar weinig bekend. Een neef was wel met een stamboom bezig maar daar hebben we nooit veel over gehoord. Het was pas begin 2020 dat ik het werk van deze neef ter inzage toegestuurd kreeg en tot mijn teleurstelling heb moeten vaststellen dat hij nog niet zo ver gekomen was.

Misschien is het kado van mijn moeder uit de negentigerjaren, samen met een spannend familieverhaal, voor mij wel de aanzet geweest om zelf op zoek te gaan.

Sinds de zomer van 2016 houd ik me intensief bezig met familieonderzoek, met onze stamboom en familiegeschiedenis. Vooral dit jaar houd ik me in het bijzonder bezig met de stamboom van mijn moeder. Wat had ik dit graag met haar willen delen.

Het was niet makkelijk informatie te vinden, zeker niet uit het nabije verleden. Maar dit jaar kwam er toch veel boven water.

Het begint al meteen op 1 januari 2020. Ineens vind ik heel veel informatie over de familie van mijn overgrootmoeder, de moeder van mijn opa, mijn moeders vader. Ook van mijn overgrootvader komt veel te voorschijn als ik maar terug ga in de tijd en niet probeer te ontdekken wat er met mijn oudooms en oudtantes is gebeurd.

Mijn moeders familie heeft overduidelijk haar wortels in Oostfriesland. Nu liggen Oostfriesland en de provincie Groningen vlak bij elkaar en heel vroeger liep er geen grens tussen wat wij nu Duitsland en Nederland noemen. Het karakter van de Oostfriezen herken ik wel, in mijn moeder maar ook in mijzelf en in mijn zus.

Mijn moeder had een sterke wil en een vrije geest, onafhankelijkheidszin. Onrechtvaardigheid was iets dat ze niet kon verdragen. Eigenschappen trouwens die ik ook in mijn vaders familie terug vind, doorzettingsvermogen en een ondernemersgeest, bij mannen en vrouwen.

Het moet niet makkelijk voor mijn moeder zijn geweest, in haar tijd, die drang naar onafhankelijkheid. Vaak had ze het over haar oom, oom Koenie, die naar Amerika was gegaan. Hij was de wildernis ingetrokken en nooit meer teruggekeerd.

Als ze daarover vertelde kon ik het verlangen in haar stem horen om ook zelf de wereld in te trekken. In plaats daarvan was ze gebonden aan een leven als echtgenote, meewerkend in de zaak, kinderen opvoeden, het huishouden doen, wat ze trouwens allemaal met alle liefde heeft gedaan.

Toen ze 65 werd, destijds de leeftijd waarop je met pensioen ging, is ze gestopt met werken in de zaak. Ze had veel hobby’s, een brede belangstellingssfeer en daar ging ze haar tijd aan wijden. Haar tuin was haar lust en haar leven en in de latere jaren, na de dood van mijn vader, heeft ze nog reisjes ondernomen binnen Europa en is ze dus toch nog een beetje de wereld ingetrokken.

Vandaag, 11 oktober 2020, is het 105 jaar geleden dat mijn moeder geboren werd.

Bij onze voorouders in Noord- en Noordwest Europa was het de gewoonte dat meisjes tijdens de ceremonie waarin ze in de kring van vrouwen werden opgenomen hun afstammingslijnen te horen kregen, te beginnen met die van hun moeder want die was het belangrijkste. Dat kon mijn moeder mij niet geven. Ze kende haar familielijn zelf immers niet. Maar ze gaf me wel de familielijn van mijn vader en plantte daarmee het zaadje voor het werk dat ik nu doe.

In 2009 heb ik mijn DNA laten testen op mijn moederlijn en in september 2020 heb ik in de stamboom het spoor van mijn voormoeders gevolgd. Tien jaar geleden kon ik slechts twee namen noemen, die van mijn moeder en die van mijn oma. Nu kom ik tot tien.

Het bijzondere dat ik hierbij tevens heb ontdekt is dat de negende voormoeder een verbindingslijn heeft met een Hekmanlijn, een tak van onze Hekmanfamilie die we onze neven kunnen noemen.

Als ik de draad van mijn moederlijn in de stamboom weef word ik geraakt door het besef dat de allereerste vrouw, onze oermoeder, onze hele familie omarmt, moederlijn en vaderlijn.

En in dat welhaast magische moment ontvang ik alsnog mijn uitgestelde ceremonie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s